Αποκλειστική συνέντευξη με τη Σάντυ Λέντη: «Η Εμμανουέλα ζει μέσα μου»

Στην Πιερία, μια ομάδα συμπολιτών μας δίνει καθημερινά έναν αγώνα που ξεπερνά τα όρια της αντοχής τους. Πρόκειται για τους ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια, οι οποίοι, εξαιτίας της αναστολής λειτουργίας μιας τοπικής μονάδας αιμοκάθαρσης, βρέθηκαν ξαφνικά αντιμέτωποι με ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα: την απώλεια της πρόσβασης σε θεραπεία στον τόπο κατοικίας τους.

Για έναν νεφροπαθή, η αιμοκάθαρση δεν είναι απλώς μια ιατρική επίσκεψη· είναι η διαδικασία που τον κρατά στη ζωή, μια ιεροτελεστία επιβίωσης που επαναλαμβάνεται τρεις φορές την εβδομάδα. Σήμερα, δεκάδες από αυτούς τους ανθρώπους υποχρεώνονται να μετατρέψουν αυτή τη θεραπεία σε μια εξαντλητική «οδύσσεια». Αντί να μεταβαίνουν σε μια μονάδα λίγα λεπτά από το σπίτι τους, αναγκάζονται να επιβιβάζονται σε λεωφορεία και αυτοκίνητα για να διανύσουν έως και 200 χιλιόμετρα προς γειτονικούς νομούς.

Η σωματική καταπόνηση είναι ανυπολόγιστη. Μετά από μια τετράωρη συνεδρία αιμοκάθαρσης, ο οργανισμός είναι ήδη εξαντλημένος. Η προσθήκη επιπλέον ωρών στον δρόμο, υπό οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, επιβαρύνει δραματικά την κατάσταση της υγείας τους και στερεί από τους ίδιους και τις οικογένειές τους κάθε ίχνος ποιότητας ζωής. Πολλοί από αυτούς είναι άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας, για τους οποίους ακόμη και η απλή μετακίνηση αποτελεί πρόκληση.

Το παράδοξο και ταυτόχρονα θλιβερό της υπόθεσης είναι ότι αυτή η ταλαιπωρία δεν οφείλεται σε έλλειψη ιατρικού εξοπλισμού ή προσωπικού, αλλά σε γραφειοκρατικά και διοικητικά κωλύματα που οδήγησαν στο κλείσιμο της δομής που τους εξυπηρετούσε. Οι ασθενείς αισθάνονται παγιδευμένοι σε μια κατάσταση που δεν προκάλεσαν οι ίδιοι, βιώνοντας την ανασφάλεια για το αν την επόμενη εβδομάδα θα έχουν τη δύναμη να συνεχίσουν αυτές τις εξοντωτικές διαδρομές.

Το αίτημα των ανθρώπων αυτών είναι απλό και δίκαιο: ζητούν το αυτονόητο δικαίωμα στην υγεία με αξιοπρέπεια. Επιζητούν μια λύση που θα τους επιτρέψει να θεραπεύονται κοντά στα σπίτια τους, χωρίς να θυσιάζουν τις τελευταίες τους δυνάμεις στην άσφαλτο. Η πολιτεία οφείλει να δει πίσω από τους φακέλους και τις αποφάσεις, και να εστιάσει στα πρόσωπα των ασθενών που ζητούν πίσω την καθημερινότητά τους.